Καλέσματα για συστράτευση του λαού σε επικίνδυνα σχέδια…

«Θα μπορούσε κάποιος να δεχτεί ως θεμιτή ενδεχομένως τη σκληρή αντιπαράθεση στα θέματα της οικονομίας. (…) Εντούτοις, στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, η στάση μιας άκριτης και στείρας αντιπαράθεσης πιστεύω ότι κάνει ζημιά, όχι στην κυβέρνηση, κάνει ζημιά στη χώρα. Και δεν χωρά αμφιβολία ότι η μεγαλύτερη εθνική αποτυχία θα ήταν αυτήν την ώρα να δείξουμε αδυναμία να διαχειριστούμε με ενότητα, νηφαλιότητα και ψυχραιμία την τουρκική προκλητικότητα και την όξυνση που παρατηρούμε από τους γείτονές μας».

Με αυτά τα λόγια αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός την περασμένη Τρίτη, ανοίγοντας τις εργασίες του υπουργικού συμβουλίου, στην ανάγκη «συναίνεσης» γύρω από τα ζητήματα και της εξωτερικής πολιτικής, και ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Πού όμως ταυτίζονται όλα τα αστικά κόμματα; Οχι βεβαίως στην υπεράσπιση του απαραβίαστου των συνόρων, των κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδας, του λαού, των οικογενειών, των σπιτιών κ.λπ.

Αλλά ταυτίζονται:

  • Στις επιδιώξεις του ελληνικού κεφαλαίου για συμμετοχή στα διάφορα επενδυτικά σχέδια στην Ενέργεια, στη μεταφορά εμπορευμάτων, στους ανταγωνισμούς για το μοίρασμα σφαιρών επιρροής με στόχο να στηρίξουν την ανάκαμψη των κερδών του.
  • Στην ενεργό συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ ως στήριγμα των στόχων «γεωστρατηγικής αναβάθμισης», επιφυλάσσοντας για τη χώρα το ρόλο του «γεωπολιτικού μεντεσέ», όπως χαρακτηριστικά σημείωσε ο Αμερικανός πρέσβης.
  • Στη συμμετοχή στο μεγάλο και σκληρό παζάρι με την Τουρκία για τη διευθέτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο, της ΑΟΖ και του Κυπριακού, αφού βεβαίως όλο το προηγούμενο διάστημα στήριξαν το «γκριζάρισμα» του Αιγαίου και την προώθηση διχοτομικών σχεδίων για την Κυπρο.
  • Στη στήριξη των ΝΑΤΟικών σχεδίων στα Βαλκάνια και κυρίως στην προσπάθεια ΝΑΤΟικής διεύρυνσης, στη στήριξη της προσπάθειας για παραμονή της Τουρκίας εντός ευρωατλαντικού πλαισίου.
  • Στην παροχή βάσεων, εδαφών, υποδομών και στρατιωτικών δυνάμεων στη λυκοσυμμαχία, στην αντιπαράθεσή της με τη Ρωσία.

Κατά συνέπεια, οι εκκλήσεις του πρωθυπουργού δεν αφορούν κυρίως τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, όσο κι αν υπάρχουν επιμέρους διαφοροποιήσεις ή κριτική στους κυβερνητικούς χειρισμούς για μια σειρά λόγους.

Στοίχιση στην «εθνική» γραμμή του κεφαλαίου

Ούτε ένα από τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, εξάλλου, δεν αμφισβητεί τους βασικούς αυτούς στόχους της αστικής τάξης, οι οποίοι επιτάσσουν τους «αναβαθμισμένους» ρόλους που επιδιώκει η κυβέρνηση στα σχέδια ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ στην περιοχή, από τα Βαλκάνια έως τη Μ. Ανατολή. Αντίθετα, και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα συμβάλλουν στην επιχείρηση συστράτευσης του λαού στα προτάγματα αυτά, μέσα από το αναποδογύρισμα της πραγματικότητας και το κάλπικο «αφήγημα» ότι τάχα η ενεργότερη εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, όπως και η συμμετοχή στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις ΕΕ και ΝΑΤΟ, η ενδυνάμωση της «στρατηγικής συνεργασίας» με τις ΗΠΑ, αποτελούν παράγοντες «σταθερότητας», «ασφάλειας» και κατοχύρωσης των κυριαρχικών δικαιωμάτων, της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας.

Ενδεικτικά είναι τα όσα έλεγε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Κυρ. Μητσοτάκης, στο πλαίσιο της επίσκεψής του στις ΗΠΑ στις αρχές Απρίλη, μιλώντας στον ομογενειακό ραδιοφωνικό σταθμό «Ελληνική Ηχώ», όπου ζητούσε «εγρήγορση», «ψυχραιμία» και «αυτοπεποίθηση. Να έχουμε εμπιστοσύνη στους εαυτούς μας, στις διεθνείς μας συμμαχίες (…) Είμαστε μια χώρα – μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, μέλος του ΝΑΤΟ, με σταθερούς ιστορικούς δεσμούς με χώρες που μπορούν να μας υποστηρίξουν όταν αισθανόμαστε ότι βάλλονται τα εθνικά μας δίκαια (…) αλλά βέβαια και η τρίτη αρετή, η πιο σημαντική, είναι η ενότητα. Δεν επιτρέπεται κανείς διχασμός πάνω στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής (…) πάνω απ’ όλα πρέπει να πρυτανεύσει η ενότητα του έθνους».

Στο ίδιο μήκος κύματος, από το βήμα του ιδρυτικού συνεδρίου του Κινήματος Αλλαγής η πρόεδρός του, Φ. Γεννηματά, έλεγε στις 16/3:

«Τα εθνικά μας θέματα περνούν σήμερα μια ιδιαίτερα κρίσιμη φάση. Ουδέποτε στο πρόσφατο παρελθόν η χώρα μας αντιμετώπισε συσσωρευμένα τόσες προκλήσεις μαζί (…)

Με νηφαλιότητα και ψυχραιμία πρέπει να κινητοποιήσουμε όλα τα μέσα και τις διαδικασίες για την προστασία των συμφερόντων μας και κυρίως να αξιοποιήσουμε τη θέση της χώρας, στην ΕΕ και στους διεθνείς οργανισμούς. (…)

Υπάρχει αδήριτη ανάγκη για τη διαμόρφωση εθνικής γραμμής. Εχει έρθει ο καιρός να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους και να συνειδητοποιήσουν ότι η εθνική συνεννόηση, που για μας ήταν και είναι βασικό συστατικό στοιχείο της πολιτικής μας, δεν είναι μια ρομαντική εκδοχή της πολιτικής. Είναι αναγκαία για την προστασία των εθνικών συμφερόντων και προϋπόθεση για να αφήσει οριστικά η χώρα πίσω της με ασφάλεια την κρίση. Καθαρές κουβέντες για μια γνήσια πατριωτική στάση».

«Ψυχική προετοιμασία»…

Αρα προς ποιους απευθύνονται τα καλέσματα περί συναίνεσης; Μια απάντηση μπορεί να δώσει μια σταχυολόγηση των όσων γράφουν τα αστικά επιτελεία αυτές τις μέρες, «ανεβάζοντας στροφές» σε ό,τι αφορά την προσπάθεια να στρατευτεί ο λαός πίσω από τους στόχους του κεφαλαίου και σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική, που αποτελεί άλλωστε την προέκταση της πολιτικής υπέρ του κεφαλαίου εντός συνόρων.

Χαρακτηριστικά είναι π.χ. τα όσα έγραφε στην «Καθημερινή» ο Γ. Πρεβελάκης, καθηγητής Γεωπολιτικής στη Σορβόνη, σχετικά με το πώς «η ψευδαίσθηση της ασφάλειας» τα προηγούμενα χρόνια «κατανάλωσε διπλωματικό κεφάλαιο» και «δημιούργησε ταυτοχρόνως ένα κλίμα εσωτερικής χαλάρωσης. Ετσι, διαμορφώθηκε ένα δεύτερο έλλειμμα, έκφραση του οποίου είναι η διάβρωση του πατριωτισμού, ο ανέξοδος εφησυχασμός της νεολαίας, η διάδοση ιδεολογημάτων χωρίς ρεαλιστικό αντίκρισμα, οι διχαστικές τάσεις, η μικροπολιτική εκμετάλλευση των θεμάτων εξωτερικής πολιτικής».

«Πρόκειται για μια νέα ιστορική φάση. Τα διδάγματα της οικονομικής κρίσης οφείλουν να λειτουργήσουν φρονηματιστικά ως προς την επερχόμενη γεωπολιτική κρίση. Το διπλό γεωπολιτικό έλλειμμα πρέπει να αποσβεστεί, τάχιστα. Η ελληνική κοινωνία πρέπει να προετοιμαστεί ψυχολογικά για τη νέα κατάσταση».

Την ίδια ώρα, ο διευθυντής της «Καθημερινής», Αλ. Παπαχελάς, έγραφε πως απαιτείται «ψύχραιμη εγρήγορση» και «να είμαστε έτοιμοι επιχειρησιακά, ψυχολογικά και διπλωματικά να αντιμετωπίσουμε το χειρότερο».

Ενώ ο Τ. Γιαννίτσης σε άρθρο του σημείωνε: «Η εθνική μας ισχύς είναι το αποτέλεσμα της ικανότητάς μας να δημιουργήσουμε και να συνδυάσουμε πολλούς σημαντικούς και λιγότερο σημαντικούς κρίκους σε μια συνεκτική αλυσίδα: Οικονομία (…) στρατηγική, συμμαχίες, αξιακό σύστημα, συλλογική στράτευση σε κοινούς στόχους, (…) εθνική συνοχή, δυνατότητα συνεννόησης για μείζονα θέματα, ευρύτερη κοινωνική στήριξη της πολιτικής, συλλογική και συμπαγής εμπιστοσύνη της κοινωνίας στις βασικές αποφάσεις που αφορούν τη χώρα», προσθέτοντας ότι «ακόμα πιο σημαντικό από τα οικονομικά στοιχεία είναι ότι η ελληνική κοινωνία έχει κατακερματιστεί, αποπροσανατολιστεί και απομακρυνθεί από την εθνική οπτική. (…) Η λύση θα αρχίσει, όταν με κάθε δυνατό τρόπο αποκαταστήσουμε μια ευρύτερη οικονομική, κοινωνική, πολιτική και ψυχική κοινή συνείδηση, για να προλάβουμε απειλές ή πιθανές ανατροπές, που κανείς μεν δεν τις θέλει στον ελληνικό χώρο, όμως ελάχιστοι σκέφτονται τι απαιτήσεις δημιουργούν για πολιτικές δυνάμεις, την κοινωνία, όλους μας».

Και ο Μ. Χρυσοχοΐδης υπερθεμάτιζε σχετικά με την ανάγκη «διαμόρφωσης εθνικής πολιτικής» για τα θέματα αυτά, πως αυτό σημαίνει: «1. Συγκρότηση του εσωτερικού μετώπου. Συγκρότηση εθνικού μετώπου με καλά ενημερωμένους τους Ελληνες, ενωμένους γύρω από τα μεγάλα που καθορίζουν την ύπαρξή μας (…)».

Χαρακτηριστικό σε ένα τέτοιο πλαίσιο είναι και το πρόσφατο άρθρο των Κ. Λαλιώτη και Αντ. Τριφύλλη, που με αφορμή την πρόσφατη ταινία για τον Ου. Τσόρτσιλ, και με αναφορές σε φράσεις του όπως ότι «…Είμαι υποχρεωμένος να διαποτίσω το λαό με το πνεύμα ενός αισθήματος που δεν γνωρίζει ότι διαθέτει…», καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι εξελίξεις πρέπει «να προβληματίσουν σοβαρά για την απαιτούμενη εγερτήρια εγρήγορσή μας, τόσο την πολιτική – πνευματική – κοινωνική – οικονομική «ελίτ» της χώρας, όσο και τον ελληνικό λαό στο σύνολό του, (…) να αναδείξουν και να εμπλουτίσουν μια συνεκτική και ολοκληρωμένη Εθνική Στρατηγική, μια Εθνική Γραμμή με ιεραρχημένους στόχους, αξιοποιώντας στο έπακρο όλα τα γεωστρατηγικά, γεωπολιτικά, γεωοικονομικά και πολιτισμικά πλεονεκτήματα της χώρας μας και όλες τις δυνατότητές της, με δεδομένη και αδιαπραγμάτευτη πάντα την ισότιμη και ενεργή συμμετοχή της Ελλάδας στις δομές και τους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ενωσης, (…) να αφυπνίσουν τις εθνικές ευαισθησίες μας και τον πατριωτισμό μας, την απαιτούμενη ομόθυμη και ομόψυχη ενότητα των πολιτικών και των κοινωνικών δυνάμεων (…) να κατοχυρώσουν τις αρχετυπικές αναφορές μας με την πίστη στην πατρίδα, την πολιτισμική – ιστορική ταυτότητά της και τα σύμβολά της (…)».

Καμία εμπιστοσύνη στην αστική τάξη και τις κυβερνήσεις της

Οσο η εμπλοκή της χώρας στα επικίνδυνα σχέδια ΕΕ – ΗΠΑ – ΝΑΤΟ στην περιοχή μεγαλώνει, τόσο δυναμώνει και η προσπάθεια της αστικής τάξης, των επιτελείων και των κομμάτων της να στρατεύσουν το λαό στα επικίνδυνα για τον ίδιο και τους γειτονικούς λαούς σχέδια, να προετοιμάσουν το «έδαφος» ακόμα και για την πιθανότητα γρήγορων εξελίξεων, ακόμα και μιας πολεμικής εμπλοκής, εναλλάσσοντας τον επικίνδυνο εφησυχασμό και την εναπόθεση ελπίδων στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις με τις πατριδοκάπηλες κορόνες και την «ψυχική» προετοιμασία του.

Καμία εμπιστοσύνη δεν πρέπει να δείξει ο λαός στην αστική τάξη και τις κυβερνήσεις της, στα καλέσματα για συστράτευση στους στόχους του κεφαλαίου, είτε σε συνθήκες ιμπεριαλιστικής «ειρήνης» με το πιστόλι στον κρόταφο, είτε στο ενδεχόμενο πολεμικής εμπλοκής, που αποτελεί την προέκταση αυτών των ανταγωνισμών και την επίλυσή τους με άλλα μέσα.

Καμία σχέση δεν έχει η υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας, των κυριαρχικών δικαιωμάτων, με τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων, τις ιμπεριαλιστικές αντιπαραθέσεις για το μοίρασμα του ενεργειακού πλούτου της περιοχής, των δρόμων μεταφοράς εμπορευμάτων και Ενέργειας, αγορών και σφαιρών επιρροής.

Αντίθετα, είναι αυτά τα συμφέροντα και αυτές οι αντιπαραθέσεις όπου μέχρι τα μπούνια συμμετέχει η κυβέρνηση, για λογαριασμό της αστικής τάξης, που αποτελούν πηγή μεγάλων κινδύνων, που γίνονται μαγνήτης των ιμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων, οδηγούν σε σχέδια αλλαγής συνόρων, διεθνών συνθηκών, στην αιματοχυσία των λαών. Η συμμετοχή στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, στις ενώσεις του κεφαλαίου, σημαίνει έμπρακτη αμφισβήτηση των δικαιωμάτων αυτών και πηγή μεγάλων κινδύνων και όχι βέβαια διασφάλισή τους.

Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα, πρέπει αποφασιστικά να απαντήσουν στην ύπουλη αυτή προσπάθεια, που με καλέσματα περί δήθεν «εθνικής ενότητας» επιδιώκει την υποταγή της εργατικής τάξης, του λαού, στα σχέδια του κεφαλαίου και των ΑμερικανοΝΑΤΟικών.

Δυναμώνοντας την πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στην πολύπλευρη εμπλοκή στους αμερικανοΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς που μυρίζουν μπαρούτι. Δυναμώνοντας την πάλη για την αποδέσμευση της χώρας από ΝΑΤΟ – ΕΕ, για να κλείσουν οι βάσεις και τα ξένα στρατηγεία, για να επιστρέψουν τώρα όλοι οι στρατιωτικοί από τις αποστολές εκτός συνόρων.

Να συστρατευτούν με το ΚΚΕ, που θέτει μπροστά στην εργατική τάξη το καθήκον να χαράξει τη δική της πάλη μαζί με τα άλλα λαϊκά στρώματα και το κίνημά τους, για να υπερασπίσει την εδαφική ακεραιότητα της χώρας αλλά και για να βγει ο λαός νικητής απέναντι στην καπιταλιστική εξουσία της εκμετάλλευσης και των πολέμων.

Τ. Γαλ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.